Er hangt iets in de lucht, al jaren maar het wordt steeds merkbaarder, ook in de journalistiek: de angst voor de saaiheid. Saaiheid is het toverwoord dat sommige redacteuren en journalisten gebruiken om doodgewoon informatieve publicaties aan te duiden. Zo is ook een verslag van de vergaderingen van de gemeenteraad “saai”.
Ik ken zulke journalisten en ik ken er een paar die om die reden nooit bij raadsvergaderingen opduiken. Als ze dan toch een keer een college- of raadslid nodig hebben, laten ze op een genante manier blijken van tutten noch bollen te weten.
Ik heb over de invulling van het raadsverslag een discussie en daarbij draait het om de vraag wanneer een verslag saai is. Mijn opponent beweert dat niemand zit te wachten op de opvattingen en meningen van de leden van de raad. Ik vermoed dat ze onder de rubriek “saai” vallen. In zijn eigen verslagen ziet hij ook kans de raad of commissie volledig “weg” te schrijven.
Dat is toch vreemd aangezien de gemeenteraad bestaat uit mensen die gekozen zijn door de bevolking en het hoogste orgaan in de gemeente vormen. Daar worden de belsuiten op grond van argumenten genomen. Mij lijkt dat burgers moeten en willen weten of de mannen en vrouwen waarvoor ze hebben gekozen, nog wel hun mening uitdragen.
Nu kan dat niet voor iedereen gelden. Niet alle burgers hebben belangstelling voor de politieke ontwikkelingen maar een redelijk groot aantal mensen heeft dat wel. Het wegschrijven van raad of commissie uit de verslagen heeft een aantal nadelen:
- zij die geïnteresseerd zijn in politiek, raken hun interesse kwijt. De verslagen gaan immers nauwelijks nog over politiek;
-nieuwe lezers van de artikelen krijgen een volledig verkeerd beeld van de politiek. Zij gaan denken dat de commissie of raad er inderdaad niet toe doet. Alleeen schreeuwende, boze burgers zijn van belang en de wethouder die misschien wel zorgt voor directe behoeftenbevrediging (waarmee dan weer de behoeften van anderen worden verkracht).
De gedachte dat politiek debatten saai worden gevonden door burgers stoelt op geen enkel bewijs. Ze komt voort uit de gedachte dat het medium waarin de artikelen zijn gepubliceerd vooral verkocht moeten worden. De volledig doorgeslagen marketinghysterie dus, de hysterie die aan de wortels ligt van de financiële crisis.
In de praktijk doet de manier waarop een verslag van een raadsvergadering is geschreven aan de verkoopbaarheid van een medium nauwelijks iets toe of af. Hoewel, als er in het medium uitsluitend politieke schandalen te vinden zijn, dan zal de verkoopbaarheid wel toenemen maar met politiek heeft dat niets te maken. De stijl van een verslag zal zo goed als geen extra lezers trekken. Daarbij komt dat veel burgers het wel degelijk heel interessant vinden om te weten wat er in een raad wordt gezegd. Zij willen goed geïnformeerd zijn en daarvoor is bewijs te over. Dat wil overigens nog niet zeggen dat zij en masse naar het stadhuis willen komen. Nee, daarvoor zijn er journalisten.
Journalistiek is iets anders dan goedbekkende verhaaltjes schrijven. Het is een soort vertegenwoordigerschap van de burger die nu eenmaal niet overal bij aanwezig kan of wil zijn. De journalist behoort dan ook een zo helder mogelijk beeld te geven van de werkelijkheid, niet een zo verkoopbaar mogelijk beeld. De stroming die alles wat enigszins intellectueel lijkt tot “saai” verklaart, maakt de journalistiek tot een uiterst kleurloze eenheidsworst. Daarbij is niemand gebaat.
Tot pratens,
Kaj Elhorst
Service
www.kennislink.nl/web/show?id=151747
www.nujij.nl/politiek-zonder-wilders-dodelijk-saai.2012444.lynkx
www.denhaag.pvda.nl/fractieblog_reacties/230
www.amersfoort.sp.nl/bericht/5138/060209-column_politiek_saai_hoezo.html
0 Reacties tot “Saaie raad”